Η Λεπέν ανοιχτή σε μετεκλογική συνεργασία με τον νυν Γάλλο πρόεδρο

Η Μαρίν Λεπέν, ηγέτης της γαλλικής ακροδεξιάς, δήλωσε ότι δεν θα προσπαθήσει να εκδιώξει τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν εάν κερδίσει τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που ξεκινούν αργότερα αυτό το μήνα. «Σέβομαι τους θεσμούς και δεν ζητώ θεσμικό χάος», δήλωσε η Λεπέν στην εφημερίδα Le Figaro. «Απλώς θα υπάρξει συγκατοίκηση».

Η Λεπέν επιδιώκει να προσελκύσει τους ψηφοφόρους, καθώς στοχεύει να εδραιώσει την πλειοψηφία στο επόμενο κοινοβούλιο. Η ομάδα της, ο Εθνικός Συναγερμός, βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο για να γίνει το μεγαλύτερο κόμμα, μια προοπτική που έχει προκαλέσει συναγερμό μεταξύ των επενδυτών και των διεθνών εταίρων της Γαλλίας.

Η Λεπέν δήλωσε ότι εάν μπορέσει να σχηματίσει πλειοψηφία - είτε μόνο με βουλευτές του Εθνικού Συναγερμού, είτε με συμμάχους - θα ηγηθεί της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός της και ο 28χρονος ηγέτης του κόμματος Τζορντάν Μπαρντελά θα γίνει πρωθυπουργός. Οι δύο γύροι των εκλογών ολοκληρώνονται στις 7 Ιουλίου.

Η Γαλλία έχει βυθιστεί στο πολιτικό χάος από τότε που ο Μακρόν διέλυσε την Εθνοσυνέλευση πριν από μια εβδομάδα, αφού υπέστη βαριά ήττα από τη Λεπέν στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο ίδιος ο Μακρόν επέμεινε ότι θα παραμείνει πρόεδρος ό,τι κι αν συμβεί στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία και χαρακτήρισε την ιδέα ότι θα παραιτηθεί «παράλογη».

Το κόμμα της Λεπέν οδεύει να κερδίσει έως και 270 από τις 577 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, σύμφωνα με πρόβλεψη της εταιρείας δημοσκοπήσεων Elabe, με 289 να απαιτούνται για την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Μακρόν και οι σύμμαχοί του αναμένεται να κερδίσουν μεταξύ 90 και 130.

Το κόμμα της Λεπέν φαίνεται να κερδίζει το μεγαλύτερο μερίδιο εδρών. Η συνταγματική δομή της Γαλλίας σημαίνει ότι μερικές φορές η προεδρία και το νομοθετικό σώμα μπορούν να ελέγχονται από διαφορετικά κόμματα, αν και αυτό συμβαίνει λιγότερο συχνά από ό, τι στις ΗΠΑ.

Η τελευταία φορά ήταν το 1997, όταν ο κεντροδεξιός πρόεδρος, Ζακ Σιράκ, προκήρυξε πρόωρες εκλογές και κατέληξε να χάσει την πλειοψηφία του. Ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκε να ονομάσει τον επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος ως πρωθυπουργό.

Σε αυτή την περίπτωση, ο πρόεδρος ελέγχει την εξωτερική πολιτική και την άμυνα, ενώ ο πρωθυπουργός είναι υπεύθυνος για τομείς εσωτερικής πολιτικής όπως η υγεία και η εκπαίδευση.