Σε εξέλιξη οι εργασίες αποκατάστασης του Ναού του Πύθιου Απόλλωνος στη Ρόδο

Σε εξέλιξη βρίσκεται το έργο αποκατάστασης του Ναού του Πύθιου Απόλλωνος στη Ρόδο, σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού. Η αρμόδια Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων έχει αναλάβει την υλοποίηση, με στόχο την ενίσχυση και διατήρηση του μνημείου έναντι της φθοράς που προκαλούν η διάβρωση και οι δυσμενείς κλιματικές συνθήκες.

Η διαδικασία περιλαμβάνει αποδόμηση και λεπτομερή καταγραφή των αυθεντικών και σύγχρονων δομικών μελών. Τα αυθεντικά αρχαία μέλη διαχωρίζονται και διατηρούνται, ενώ τα νεότερα αφαιρούνται. Παράλληλα, εξετάζεται η δυνατότητα επανένταξης μελών στη σωστή τους θέση, διορθώνοντας λάθη προηγούμενων επεμβάσεων των δεκαετιών 1930 και 1960.

Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, τόνισε ότι το Ιερό του Πύθιου Απόλλωνος αποτελούσε μέρος του συγκροτήματος ιερών και δημοσίων κτηρίων της αρχαίας ακρόπολης. 

Το μνημείο χρονολογείται στο τέλος του 4ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., ενώ υπέστη δύο ανακατασκευές στην αρχαιότητα, μετά τον σεισμό του 226 π.Χ. και μετά από πυρκαγιά στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ.. Η σημερινή μορφή του οφείλεται στην αναστήλωση των Ιταλών το 1937-1938 υπό τον Mario Paolini.

Η νέα αποκατάσταση διορθώνει σφάλματα του παρελθόντος, προστατεύει το ευαίσθητο υλικό του ναού και αναδεικνύει αυθεντικά τμήματα του λαξευμένου βράχου. Επίσης, βελτιώνει την εμπειρία των επισκεπτών και ενισχύει την επισκεψιμότητα του χώρου, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της αρχιτεκτονικής και της ιστορικής αξίας του μνημείου.

Ο ναός βρίσκεται στην ακρόπολη της Ρόδου και η θέση του ήταν γνωστή πριν την Ιταλοκρατία. Εκτεταμένες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1920, αποκαλύπτοντας τον ναό, το Ωδείο, το Στάδιο και τον ναό της Αρτέμιδος. Ο ναός του Απόλλωνος θεωρείται ο μεγαλύτερος της αρχαίας πόλης, ξεπερνώντας σε μέγεθος αυτούς του Διός Πολιέως, της Αθηνάς Πολιάδας και της Αρτέμιδας.

Τα περισσότερα μνημεία της ακρόπολης, συμπεριλαμβανομένου του ναού, διατηρήθηκαν πιθανώς ως την παλαιοχριστιανική περίοδο. Μετέπειτα υπέστησαν φθορές από φυσικές καταστροφές, επιδρομές, ή λιθολογήθηκαν, όπως συνέβη με πολλά μνημεία της αρχαιότητας.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μνημείο υπέστη επιπλέον ζημιές λόγω εγκατάστασης πολυβολείων στον χώρο. Οι εργασίες αποκατάστασης και συμπλήρωσης των φθορών πραγματοποιήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία την περίοδο 1959-1960.