Η πορεία του Πέτρου Πατού αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γενιάς επιστημόνων που εκπαιδεύτηκαν με επιμονή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, βιώνοντας τις συνέπειες της κρίσης και το δίλημμα ανάμεσα στη μετανάστευση ή την παραμονή στη χώρα.
Όπως αναφέρει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πέτρος Πατός, «η πορεία μέχρι να γίνω ειδικός γαστρεντερολόγος διήρκεσε σχεδόν είκοσι χρόνια. Σπουδές στην Ιταλία, αναμονές, αγροτικό, ειδικότητα, στρατιωτική θητεία. Ήμουν νέος και γέρασα μέχρι να πάρω τον τίτλο. Όμως εκείνη την εποχή πιστεύαμε ότι η επένδυση αυτή θα ανταμειφθεί».
Από τις σπουδές στην Ιταλία στη δύσκολη ελληνική πραγματικότητα
Η ακαδημαϊκή του διαδρομή ξεκίνησε στο Sapienza Università di Roma και συνεχίστηκε με ειδίκευση στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο «Μεταξά». Το 2012 απέκτησε τον τίτλο της Γαστρεντερολογίας, σε μια περίοδο που η Ελλάδα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης.
«Ξεκίνησα το ελεύθερο επάγγελμα μέσα στη χειρότερη οικονομική συγκυρία, με δύο μικρά παιδιά και στεγαστικό δάνειο από το 2006. Οι απολαβές δεν επαρκούσαν για να δημιουργήσουν αίσθημα ασφάλειας. Η ιατρική ήταν λειτούργημα, αλλά η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη», σημειώνει.
Η μετάβαση στη φαρμακοβιομηχανία και η διεθνής εμπειρία
Μετά από δύο χρόνια οικονομικής πίεσης, αποφάσισε να εγκαταλείψει το ιδιωτικό ιατρείο και να στραφεί στη φαρμακοβιομηχανία. Η πρώτη του θέση ήταν στη Bristol Myers Squibb, ενώ το 2017 ανέλαβε ιατρικός διευθυντής στη Genesis Pharma με ευθύνη για πολλές χώρες της περιοχής.
Η επαγγελματική του εξέλιξη τον έφερε σε διεθνές περιβάλλον και τελικά στην Ελβετία. Το 2020 αποδέχθηκε πρόταση της Incyte για τον ρόλο του ιατρικού διευθυντή Ευρώπης με έδρα τη Λωζάνη.
«Η Ελβετία αποτελεί τη Μέκκα της φαρμακοβιομηχανίας στην Ευρώπη. Οι επαγγελματικές προοπτικές, οι απολαβές και το οργανωμένο περιβάλλον εργασίας ήταν εξαιρετικά. Η φορολογία ήταν σαφώς χαμηλότερη σε σχέση με την Ελλάδα και υπήρχε αίσθηση ανταποδοτικότητας», υπογραμμίζει.
«Κατά τη διάρκεια της εργασίας μου στην Ελλάδα, η σύγκριση μικτών και καθαρών απολαβών προκαλούσε έντονο προβληματισμό και απογοήτευση. Φορολογικά ποσοστά της τάξης του 45% στον μισθό και άνω του 60% στο ετήσιο bonus ήταν εξαιρετικά επιβαρυντικά, ιδίως όταν τα ανταποδοτικά οφέλη προς τον φορολογούμενο δεν ήταν εμφανή».
Παρά τη σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, η οικογένειά του παρέμεινε στην Ελλάδα, γεγονός που αποτέλεσε πρόκληση. «Καμία επαγγελματική επιτυχία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την καθημερινή παρουσία στην οικογένεια. Τα χρόνια περνούσαν και ένιωθα ότι χάνω στιγμές που δεν επιστρέφουν».
Η απόφαση του επαναπατρισμού
Μετά από πέντε χρόνια στην Ελβετία, άρχισε να εξετάζει σοβαρά την επιστροφή του. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η φορολογική ρύθμιση του άρθρου 5Γ του Ν. 4172/2013 για επαναπατριζόμενους επαγγελματίες. Η ευκαιρία προέκυψε εκ νέου από την Bristol Myers Squibb, για τη θέση του ιατρικού διευθυντή στην Ελλάδα.
«Όταν αξιολόγησα τα δεδομένα — οικονομική πρόταση, ειδικό φορολογικό καθεστώς, κόστος ζωής και ποιότητα καθημερινότητας — διαπίστωσα ότι η επιστροφή δεν ήταν απλώς συναισθηματική επιλογή. Ήταν μια βιώσιμη, ώριμη απόφαση», αναφέρει.
«Το σημαντικότερο ήταν η επανένωση με την οικογένεια, χωρίς να θυσιάζεται η επαγγελματική αξιοπρέπεια και η οικονομική σταθερότητα. Δεν ήθελα να επιστρέψω με όρους υποχώρησης, αλλά με όρους ισορροπίας».
Από το Brain Drain στο Brain Regain
Έξι μήνες μετά την επιστροφή του, δηλώνει δικαιωμένος. «Σήμερα αισθάνομαι ότι πέτυχα μια ισορροπία που για χρόνια αναζητούσα: επαγγελματική ικανοποίηση, ανταγωνιστικές απολαβές, θετικό περιβάλλον και κυρίως καθημερινή παρουσία στο σπίτι. Αυτό δεν αποτιμάται μόνο οικονομικά».
Η ιστορία του Πέτρου Πατού συμβολίζει τη μετάβαση από το Brain Drain στο Brain Regain, δείχνοντας ότι η επιστροφή Ελλήνων επιστημόνων είναι εφικτή όταν δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες.
«Η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη χωρίς να επενδύει στο ανθρώπινο κεφάλαιό της. Τα κίνητρα επαναπατρισμού είναι ένα ουσιαστικό βήμα. Αν συνδυαστούν με σταθερότητα και αξιοκρατία, πολλοί Έλληνες του εξωτερικού θα εξετάσουν σοβαρά την επιστροφή».
«Οι περισσότεροι που έφυγαν, δεν έφυγαν από επιλογή πολυτέλειας. Έφυγαν από ανάγκη. Αν οι συνθήκες γίνουν πραγματικά ανταγωνιστικές, η επιστροφή δεν είναι απλώς πιθανή, είναι φυσική εξέλιξη», καταλήγει.
Η περίπτωση του Πέτρου Πατού αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ότι το Brain Regain δεν είναι θεωρητικός στόχος, αλλά ρεαλιστική προοπτική για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
