Μια μοναδική εμπειρία ζωής προσφέρει εδώ και τρεις δεκαετίες η κατασκήνωση για παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη στον Άγιο Νικόλαο Σιθωνίας, που διοργανώνεται με τη συνεργασία της Παιδοενδοκρινολογικής Μονάδας της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του ΑΠΘ και της ΧΑΝΘ. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που ξεκινά με δισταγμό, αλλά τελειώνει με δάκρυα αποχωρισμού, καθώς τα παιδιά δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς και αποκτούν πολύτιμες εμπειρίες ζωής.
Η κατασκήνωση αποτελεί ζωντανό παράδειγμα του πώς η φροντίδα, η γνώση και η ομαδικότητα μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητα ενός παιδιού με διαβήτη. Στόχος του προγράμματος είναι η πλήρης ενσωμάτωση και υποστήριξη των παιδιών σε ένα περιβάλλον χωρίς αποκλεισμούς, γεμάτο δραστηριότητες. Η φιλοσοφία του επικεντρώνεται όχι μόνο στην ιατρική παρακολούθηση, αλλά και στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της αυτονομίας των συμμετεχόντων.
Από το 1995 έως σήμερα
Το πρόγραμμα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1995, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις γονέων και γιατρών. Οι πρώτες μέρες δεν ήταν εύκολες, όμως σύντομα το «μαγικό φίλτρο» της κατασκήνωσης λειτούργησε. Η ομαδική ζωή και η αλληλοϋποστήριξη έγιναν το βασικό χαρακτηριστικό της εμπειρίας, οδηγώντας σε μια πορεία 30 ετών επιτυχίας. Πολλοί από τους πρώτους κατασκηνωτές επέστρεψαν ως επαγγελματίες υγείας, συμβάλλοντας πλέον οι ίδιοι στη λειτουργία του προγράμματος.
Συμμετοχή χωρίς διακρίσεις
Κάθε χρόνο περίπου 50 παιδιά με διαβήτη από όλη την Ελλάδα συμμετέχουν ισότιμα μαζί με 300 παιδιά χωρίς διαβήτη, απολαμβάνοντας κοινές δραστηριότητες όπως κανό, ιστιοπλοΐα και πεζοπορίες. Πίσω από κάθε δραστηριότητα υπάρχει συνεχής επιστημονική υποστήριξη, που εξασφαλίζει την ασφάλεια και την ομαλή συμμετοχή όλων.
«Το πρόγραμμα φιλοξενίας παιδιών με διαβήτη ξεκίνησε το 1995. Αν και αρχικά υπήρξαν αμφιβολίες για τη δυνατότητα των παιδιών να ανταπεξέλθουν, η διαχρονική επιτυχία του έχει διαψεύσει αυτές τις ανησυχίες», αναφέρει ο διευθυντής του κατασκηνωτικού προγράμματος Γ’ περιόδου, Πάνος Γκουλιαμτζής. Όπως τονίζει, η επιτυχία οφείλεται στην άριστη συνεργασία μεταξύ επαγγελματιών και εθελοντών της ΧΑΝΘ και της εξειδικευμένης ιατρικής ομάδας.
Ιατρική υποστήριξη και εκπαίδευση
Η παιδοενδοκρινολόγος-παιδιαβητολόγος Κυριακή Τσιρουκίδου, επιστημονικά υπεύθυνη του προγράμματος, εξηγεί ότι στην κατασκήνωση τα παιδιά υποστηρίζονται από ομάδα 22 έως 24 επαγγελματιών υγείας. Η ομάδα αυτή φροντίζει για τη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου, καθώς η αυξημένη δραστηριότητα απαιτεί προσαρμογή της ινσουλινοθεραπείας.
Τα παιδιά συμμετέχουν σε όλα τα προγράμματα, με την ιατρική ομάδα να βρίσκεται πάντα κοντά τους – στη θάλασσα, στο βουνό ή στα γήπεδα – εξοπλισμένη για άμεση παρέμβαση. Το πρόγραμμα καλύπτει όλα τα θεραπευτικά σχήματα, από αντλίες ινσουλίνης έως συστήματα συνεχούς καταγραφής.
Αυτονομία και ενδυνάμωση
Πέρα από την ασφάλεια, η κατασκήνωση προσφέρει στα παιδιά με διαβήτη κάτι ακόμη πιο σημαντικό: την αυτονομία. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη νόσο τους σε πραγματικές συνθήκες και συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνα. Η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε δύναμη, ενώ η κοινή εμπειρία ενισχύει την κατανόηση και την κοινωνικοποίηση.
«Είναι μια μοναδική εμπειρία, που ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την αισιοδοξία τους και τους δείχνει ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα», σημειώνει η κ. Τσιρουκίδου. Μέσα από το παιχνίδι, η ιατρική ομάδα διδάσκει στα παιδιά πώς να διαχειρίζονται τον διαβήτη σε διαφορετικές συνθήκες, ενισχύοντας την ανεξαρτησία τους.
Οι ιστορίες των κατασκηνωτών
Ο νοσηλευτής της Παιδοενδοκρινολογικής Μονάδας της Γ’ Παιδιατρικής Κλινικής του ΑΠΘ, Αντώνης Μπογιατζόγλου, θυμάται: «Ήταν ένα πρόγραμμα μαγικό. Μαθαίνεις να προσαρμόζεις τον διαβήτη σου σωστά και να συμβιώνεις με παιδιά χωρίς διαβήτη». Όπως λέει, η εμπειρία αυτή του έδειξε ότι η ζωή του μπορούσε να συνεχιστεί φυσιολογικά και τον ενέπνευσε να επιστρέψει για να βοηθήσει άλλα παιδιά.
Ανάλογη είναι και η εμπειρία της Μαρίας Τουρμάκη, φοιτήτριας Διατροφολογίας και μέλους της ιατρικής ομάδας: «Είναι μια πάρα πολύ όμορφη εμπειρία, γιατί τα παιδιά με διαβήτη νιώθουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα και δεν διαφέρουν από τα άλλα παιδιά». Η ίδια επέστρεψε στο πρόγραμμα για να στηρίξει νέους κατασκηνωτές, μεταφέροντας τη θετική εμπειρία που είχε ως παιδί.