Περισσότερα από τα δύο τρίτα των παιδιών που είναι πρόσφυγες ή μετανάστες και έφτασαν στην Ευρώπη μέσω της Μεσογείου και των βαλκανικών διαδρόμων το προηγούμενο έτος ήταν ασυνόδευτα, ενώ πολλά εξ αυτών βίωσαν εκμετάλλευση, σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που δημοσιοποιήθηκε σήμερα.
Η έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ), της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και της UNICEF διαπιστώνει ότι, αν και οι συνολικές αφίξεις παιδιών από ξηρά και θάλασσα μειώθηκαν κατά 25% σε σχέση με τα επίπεδα του 2024, η αναλογία των ασυνόδευτων αυξήθηκε σε 67% από 51% το 2024.
Πάνω από 20.000 από τα 31.000 παιδιά που έφτασαν το 2025 σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βουλγαρία, η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία, καταγράφηκαν ως ασυνόδευτα ή χωρισμένα από γονέα ή κηδεμόνα.
Στην Ιταλία και την Ισπανία, το ποσοστό των ασυνόδευτων παιδιών ήταν ακόμη υψηλότερο (86%) σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Παρατηρήθηκε αύξηση 12% στον αριθμό των παιδιών που έφτασαν στην Ιταλία, κυρίως από την Αίγυπτο, την Ερυθραία, το Μπανγκλαντές και τη Σομαλία.
Η φτώχεια, οι συγκρούσεις και οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι συγκαταλέγονται στους λόγους που ωθούν οικογένειες και παιδιά να επιλέγουν το επικίνδυνο πέρασμα δια θαλάσσης. Η συρρίκνωση των ασφαλών μεταναστευτικών διαδρόμων φαίνεται να οδηγεί περισσότερα παιδιά σε επικίνδυνα ταξίδια και στα χέρια διακινητών, σύμφωνα με την έκθεση.
Ο αριθμός των παιδιών που συμμετείχαν σε διαδικασίες επανεγκατάστασης προσφύγων στην Ευρώπη μειώθηκε στα 3.400 το 2025 από 8.900 το προηγούμενο έτος. Μόνο 199 παιδιά, κανένα εκ των οποίων ασυνόδευτο, μετακινήθηκαν μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών μέσω του Μηχανισμού Εθελούσιας Αλληλεγγύης, σημειώνοντας μείωση 67%.
Η ευρωπαϊκή αυτή πρωτοβουλία, που ξεκίνησε το 2022, επιτρέπει στις χώρες που δέχονται μεγάλο αριθμό μεταναστών και αιτούντων άσυλο να μετεγκαθιστούν ορισμένους εξ αυτών σε άλλα συμμετέχοντα κράτη της ΕΕ, σε εθελοντική βάση.
Όπως επισημαίνει η γενική διευθύντρια του ΔΟΜ Έιμι Πόουπ, «η έκθεση αυτή καταδεικνύει πόσο εκτεθειμένοι είναι στη βία και την εκμετάλλευση όταν οι ασφαλείς δίαυλοι είναι περιορισμένοι και αναγκάζονται να βασίζονται σε διακινητές», καλώντας σε στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των χωρών κατά μήκος των διαδρομών για την αντιμετώπιση των δικτύων διακίνησης που εκμεταλλεύονται ανηλίκους.
Από συνεντεύξεις με περισσότερα από 4.600 άτομα ηλικίας 15 έως 24 ετών, που ταξίδεψαν μέσω των διαδρομών της Μεσογείου, του Ατλαντικού και των Δυτικών Βαλκανίων, προέκυψε ότι σχεδόν οι μισοί είχαν υποστεί σωματική βία.
Οι περισσότερες μαρτυρίες αφορούσαν πολλαπλές μορφές βίας, όπως βασανιστήρια και απαγωγές κατά τη μετακίνηση και στα σύνορα, ενώ υπήρχαν και αναφορές για καταναγκαστική εργασία.
Η Λιβύη αναφέρθηκε συχνότερα ως ο τόπος όπου διαπράχθηκαν αυτά τα αδικήματα.
Περίπου ένα δέκατο των ερωτηθέντων που ακολούθησαν τη διαδρομή της Ανατολικής Μεσογείου ανέφεραν ότι τους είχαν υποσχεθεί ψευδώς καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ασφαλή ταξίδια ή νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα.