Σημαντικές συγκρίσεις γίνονται στα διεθνή μέσα ενημέρωσης για την πρόσφατη τριμερή σύνοδο κορυφής μεταξύ Κίνας, Ρωσίας και ΗΠΑ στη Σεντζέν, καθώς πολλοί αναλυτές τη συσχετίζουν με τη Διάσκεψη της Γιάλτας στο τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν πρόκειται για επιστροφή σε μια μακιαβελική γεωπολιτική σκηνή, όπου οι μεγάλες δυνάμεις αποφασίζουν για το μέλλον τρίτων χωρών που δεν συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις. Παράλληλα, αναζητούνται οι πραγματικοί στόχοι των τριών ηγετών που συμμετέχουν στη διαδικασία.
Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει ιδιαίτερους λόγους να αισθάνεται ικανοποιημένος από τις εξελίξεις. Ο αμερικανός ομόλογός του Ντόναλντ Τραμπ διευκολύνει ουσιαστικά τη θέση της Μόσχας στον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς υπέγραψε συμφωνία για εξαγωγή ντίζελ, αρνήθηκε να επιβάλει περαιτέρω κυρώσεις, περιόρισε τη χρήση των δορυφορικών υπηρεσιών Starlink και Starshield από το Κίεβο και συμφώνησε στη συμμετοχή του στην τριμερή με τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ. Η πρόταση για τη σύνοδο ανήκει στον Πούτιν, με στόχο τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος "Γιάλτας", όπου θα καθοριστεί το μέλλον "ήσσονων" χωρών, όπως η Ουκρανία. Αναφορικά με τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, που ο Τραμπ θέλει να συζητηθεί, εκτιμάται ότι αυτό δεν θα προχωρήσει, καθώς ο Σι δεν δείχνει πρόθεση να συμμετάσχει σε τέτοιο διάλογο.
Ο πρόεδρος της Κίνας, από την πλευρά του, επιδιώκει να επιβεβαιώσει πως η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει πλέον την Κίνα ως ισότιμη δύναμη, αξιώνοντας υψηλές διπλωματικές τιμές και σεβασμό. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Τραμπ υποδέχθηκε προσωπικά τον Σι στη Βάση Άντριους στην Ουάσινγκτον, ενώ τώρα ο Σι ανταπέδωσε την τιμή στο αεροδρόμιο της Σεντζέν. Παράλληλα, ο κινέζος πρόεδρος επιδιώκει να ενισχύσει την εικόνα του ως παγκόσμιου ηγέτη, ενόψει της πιθανής τέταρτης θητείας του το 2027. Ωστόσο, το ενδιαφέρον στρέφεται στις δηλώσεις που θα γίνουν μετά τη σύνοδο, καθώς οι κινέζοι αξιωματούχοι προσπαθούν να ελέγξουν το επικοινωνιακό σκηνικό, κάτι που θεωρείται δύσκολο με τον Τραμπ και τον Πούτιν, οι οποίοι έχουν δικές τους πολιτικές ατζέντες.
Ο αμερικανός πρόεδρος αναμένεται να θέσει το θέμα του Ιράν, προκαλώντας ανησυχία στην Τεχεράνη, αφού τόσο ο Σι όσο και οι ΗΠΑ επιθυμούν το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, τη μείωση των τιμών ενέργειας και την αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων από το Ιράν. Παράλληλα, ο Τραμπ επιδιώκει να προωθήσει τριμερείς συνομιλίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, στις οποίες η Κίνα αρνείται να συμμετάσχει, υπογραμμίζοντας τη διαφορά δυναμικού με ΗΠΑ και Ρωσία. Όσον αφορά το Ουκρανικό, η Κίνα, παρά το ενδιαφέρον της για χαμηλότερες τιμές ενέργειας, φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με τα ρωσικά συμφέροντα, ενδεχομένως στηρίζοντας μια τακτική νίκη της Μόσχας που θα ενισχύσει το κύρος της στην ευρύτερη περιοχή. Το Πεκίνο θα ήθελε να συμμετέχει σε συνομιλίες για το Ουκρανικό, εφόσον του ζητηθεί από την Ουάσινγκτον να συμβάλει στη μετρίαση των ρωσικών απαιτήσεων.
Όσον αφορά τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η ελπίδα τους είναι ότι οι συμφωνίες των τριών μεγάλων δυνάμεων, ειδικά για την Ουκρανία, σε αυτή τη "Γιάλτα" του 21ου αιώνα όπου ο Πούτιν αντιμετωπίζεται ως ίσος με τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας, δεν θα πραγματοποιηθούν εις βάρος των ευρωπαϊκών συμφερόντων.