Στα στενά της Αλεξάνρειας, πέρα από την βιβλιοθήκη και την όμορφη παραλία, εκεί όπου η υγρασία της Μεσογείου συναντά τη σκόνη της ερήμου, η πόλη αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο.
Ξεφτισμένοι τοίχοι, παλιά ποδήλατα, τελάρα και άνθρωποι που κινούνται αργά μέσα στο μισόφωτο συνθέτουν μια καθημερινότητα μακριά από τις εικόνες μιας σύγχρονης πόλης.
Η Αλεξάνδρεια δεν είναι μόνο η βιβλιοθήκη, ο Καβάφης ή οι μνήμες της ελληνικής παροικίας· είναι κυρίως οι γειτονιές της, γεμάτες μυρωδιές, φωνές και βλέμματα. Σε αυτούς τους δρόμους νιώθει κανείς τον χρόνο να κυλά διαφορετικά, σαν η πόλη να κρατά ακόμη μέσα της κομμάτια από έναν παλιό, ακατάλυτο κόσμο.