ΔΝΤ: Αποκλιμάκωση του ελληνικού χρέους στο 128,7% το 2027, στο 111,1% το 2031

Σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας προβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στο πλαίσιο της ετήσιας συνόδου του στη Μπανγκόκ. 

Όπως αναφέρεται στη σχετική έκθεση (World Economic Outlook Database), το χρέος αναμένεται να περιοριστεί στο 136% του ΑΕΠ το 2026, από 146,6% το προηγούμενο έτος, με περαιτέρω ταχεία αποκλιμάκωση στο 128,7% το 2027 και στο 111,1% το 2031.

Η μείωση του ελληνικού χρέους εκτιμάται ότι θα είναι ελαφρώς μεγαλύτερη φέτος και το 2027, σε σύγκριση με τις προηγούμενες προβλέψεις του ΔΝΤ τον Απρίλιο, καθώς τα αντίστοιχα ποσοστά τοποθετούνταν τότε στο 136,9% και 130,3%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ταμείου, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2024 θα είναι χαμηλότερο από εκείνο της Ιταλίας (137,9% του ΑΕΠ) στην Ευρωζώνη. Επίσης, το 2031 εκτιμάται πως θα υπολείπεται του χρέους της Γαλλίας (123,6%) και του Βελγίου (122,1%), ενώ θα βρίσκεται κάτω και από τον μέσο όρο των ανεπτυγμένων οικονομιών (115,2%). Την ίδια περίοδο, το χρέος των ΗΠΑ υπολογίζεται ότι θα φτάσει το 145% και της Ιαπωνίας, αν και μειούμενο, θα παραμείνει το υψηλότερο μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών (188,9%).

Η ταχεία αποκλιμάκωση του ελληνικού χρέους θα στηριχθεί στα πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία προβλέπεται να παραμείνουν άνω του 2%, παρά τη σταδιακή μείωσή τους. Για το 2024, το πρωτογενές πλεόνασμα αναμένεται στο 3,4%, το 2025 στο 4,9%, το 2027 στο 2,6% και το 2031 στο 2,4%. Το συνολικό δημοσιονομικό ισοζύγιο, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών για τόκους, εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί σε πλεόνασμα 0,3% φέτος, 1,7% το 2025, ενώ για το 2027 προβλέπεται έλλειμμα 0,6% και για το 2031 περίπου 1%.

Τα δημόσια έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ αναμένεται να διαμορφωθούν στο 50% το 2024, περίπου στα ίδια επίπεδα με πέρυσι. Το 2027 προβλέπεται μείωση στο 48,6% και το 2031 στο 48%. Οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται στο 49,7% φέτος, από 48,3% πέρυσι, αλλά εκτιμάται ότι θα περιοριστούν στο 49,3% το 2027 και κοντά στο 49% το 2031.

Προκλήσεις για το χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών

Στην έκθεσή του για τις δημοσιονομικές προοπτικές (Fiscal Monitor Blog), το ΔΝΤ επισημαίνει ότι το υψηλό χρέος σε μεγάλες ανεπτυγμένες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, αποτελεί βασικό λόγο για την αύξηση των αποδόσεων των ομολόγων. Το Ταμείο καλεί τις χώρες αυτές να λάβουν άμεσα μέτρα ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους και να περιοριστούν οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.

Σημειώνεται ότι οι αποδόσεις των μακροπρόθεσμων κρατικών ομολόγων έχουν αυξηθεί απότομα σε πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες. Ειδικότερα, η μέση απόδοση των 10ετών κρατικών ομολόγων της G7 αυξήθηκε πάνω από μία ποσοστιαία μονάδα μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου, φθάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων σχεδόν είκοσι ετών.

Όπως αναφέρεται, «διάφοροι παράγοντες ωθούν τις αποδόσεις προς τα πάνω στις ανεπτυγμένες χώρες, μεταξύ των οποίων είναι η απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, ο επίμονος πληθωρισμός, η ισχυρότερη ζήτηση για επενδύσεις και οι υψηλότερες προσδοκίες για μελλοντική ανάπτυξη που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, τα θεμελιώδη δημοσιονομικά μεγέθη είναι καθοριστικής σημασίας. Σε μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες, το υψηλό χρέος, οι πιέσεις στις δαπάνες και η προοπτική μεγάλων εκδόσεων ομολόγων τα επόμενα χρόνια ασκούν ανοδική πίεση στις αποδόσεις που απαιτούν οι επενδυτές για να διακρατήσουν μακροπρόθεσμα ομόλογα», σύμφωνα με το ΔΝΤ.

Στις ΗΠΑ, οι δαπάνες για τόκους αναμένεται να αυξηθούν από περίπου 2,8% του ΑΕΠ πριν από την πανδημία σε 5,7% το 2031, ποσό αντίστοιχο με τις προβλεπόμενες δαπάνες για την Κοινωνική Ασφάλιση.

«Οι υψηλότερες αποδόσεις των ομολόγων αφήνουν στις χώρες μικρότερο περιθώριο για καθυστέρηση. Οι μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες με υψηλό χρέος χρειάζονται συγκεκριμένα μέτρα που να βασίζονται σε αξιόπιστα μεσοπρόθεσμα σχέδια και ρεαλιστικές παραδοχές. Αυτό είναι απαραίτητο για να τεθεί το χρέος σε βιώσιμη τροχιά, να περιοριστούν τα κόστη δανεισμού και να περιοριστούν οι δευτερογενείς επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Η καθυστέρηση της προσαρμογής θα οδηγούσε σε αύξηση του επιτοκιακού βάρους και των δημοσιονομικών ευπαθειών, θα περιόριζε περαιτέρω τις επιλογές πολιτικής και, τελικά, θα απαιτούσε μια μεγαλύτερη προσαρμογή για τη σταθεροποίηση του χρέους. Όσο περισσότερο περιμένουν οι χώρες, τόσο πιο επώδυνη γίνεται η προσαρμογή», επισημαίνει το ΔΝΤ.