Πιέσεις για απαγόρευση των αμαλγαμάτων υδραργύρου στα οδοντιατρεία από το 2030

Αυξανόμενη διεθνής πίεση ασκείται για την πλήρη απαγόρευση του υδραργύρου στα οδοντιατρικά αμαλγάματα έως το 2030, με πρωτοβουλία κρατών της Αφρικής και τη στήριξη χωρών όπως οι ΗΠΑ. Το αίτημα αυτό διατυπώθηκε σε σύνοδο που διεξάγεται στη Γενεύη, με βασικό στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.

Ο υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, δήλωσε ότι είναι «απαράδεκτο» να επιτρέπεται ακόμη η χρήση κραμάτων με βάση τον υδράργυρο στην οδοντιατρική περίθαλψη, όταν υπάρχουν ασφαλείς εναλλακτικές λύσεις. Τόνισε την ανάγκη για ενιαία κριτήρια όσον αφορά τη χρήση του υδραργύρου, επισημαίνοντας την αντίφαση στη μεταχείρισή του σε διάφορα προϊόντα.

Ήδη, ορισμένες χώρες έχουν προχωρήσει σε απαγόρευση του υδραργύρου στα οδοντιατρικά αμαλγάματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απαγορεύσει τα σχετικά σφραγίσματα από τον Ιανουάριο, ενώ παγκοσμίως μόνο 43 χώρες έχουν εφαρμόσει αντίστοιχα μέτρα, σύμφωνα με το European Network for Environmental Medicine. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει τον υδράργυρο στις δέκα πιο επικίνδυνες χημικές ουσίες για τη δημόσια υγεία.

Η Σύμβαση της Μιναμάτα, που υιοθετήθηκε το 2013, προβλέπει σταδιακή κατάργηση της χρήσης οδοντιατρικών αμαλγαμάτων υδραργύρου. Ωστόσο, οι αφρικανικές χώρες ζητούν τώρα την πλήρη απαγόρευση παραγωγής, εισαγωγής και εξαγωγής τους από το 2030, με σχετική πρόταση τροποποίησης που θα εξεταστεί στη διάρκεια της έκτης συνόδου των χωρών μελών της Σύμβασης, η οποία πραγματοποιείται στη Γενεύη μέχρι τις 7 Νοεμβρίου.

Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της Μπουρκίνα Φάσο, η σταδιακή διακοπή της χρήσης οδοντιατρικών αμαλγαμάτων θεωρείται αναγκαία, καθώς στις αναπτυσσόμενες χώρες συχνά απουσιάζουν οι υποδομές για ασφαλή διαχείριση των απορριμάτων υδραργύρου.

Αντιρρήσεις εκφράστηκαν από λίγες χώρες, μεταξύ των οποίων η Βρετανία, το Ιράν και η Ινδία. Η εκπρόσωπος της Βρετανίας υπογράμμισε ότι το 2030 θεωρείται πολύ κοντινή ημερομηνία και τόνισε την ανάγκη να ληφθούν υπόψη το κόστος και η βιωσιμότητα των εναλλακτικών λύσεων.