Από την πλευρά της ηγεσίας, η διαδοχή στην οικογενειακή επιχείρηση δεν είναι μια απλή μεταβίβαση τίτλων ή μετοχών. Είναι μια βαθιά, σχεδόν τελετουργική μετάβαση που απαιτεί από τον ηγέτη να γίνει ταυτόχρονα φύλακας του παρελθόντος και αρχιτέκτονας του μέλλοντος. Η εξουσία εδώ δεν μοιάζει με αυτή των μεγάλων πολυεθνικών.
Είναι πιο προσωπική, πιο ευάλωτη, πιο φορτισμένη από αγάπη, φόβο, περηφάνια και ενοχή. Ο ηγέτης δεν διαχειρίζεται μόνο νούμερα και στρατηγικές, διαχειρίζεται καρδιές. Ο προκάτοχος, αυτός που έχτισε την επιχείρηση «με τα χέρια του», συχνά βλέπει την παραχώρηση σαν να του κόβουν ένα κομμάτι από το σώμα.
Η εταιρεία δεν είναι απλώς η δουλειά του είναι η απόδειξη ότι υπάρχει, ότι άφησε κάτι πίσω του. Κάθε φορά που σκέφτεται να αποσυρθεί, νιώθει σαν να προδίδει τον εαυτό του. «Ποιος θα φροντίσει ό,τι έχτισα;» αναρωτιέται. «Ποιος θα καταλάβει γιατί έκανα κάθε επιλογή;»
Η εξουσία γι’ αυτόν δεν είναι μόνο δύναμη, είναι ταύτιση. Και η απώλειά είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Γι’ αυτό η μεγαλύτερη πράξη ηγεσίας του δεν είναι να μείνει για πάντα, αλλά να φύγει σωστά. Να μάθει να αφήνει χωρίς να εγκαταλείπει. Να γίνει μέντορας αντί για αφεντικό. Να κάθεται στο τραπέζι των αποφάσεων όχι για να εγκρίνει, αλλά για να ακούει. Να δίνει χώρο στον διάδοχο να κάνει λάθη, γιατί μόνο μέσα από τα λάθη μαθαίνεται η δική του σοφία.
Αυτό απαιτεί τεράστια ταπείνωση: να παραδεχτεί ότι η επιχείρηση δεν του ανήκει πια, ότι η κληρονομιά του δεν είναι να την κρατήσει ζωντανή με τον τρόπο που την ξέρει, αλλά να την αφήσει να αλλάξει μορφή στα χέρια κάποιου/ας άλλου/ης. Από την άλλη, ο διάδοχος ζει στη σκιά ενός «γίγαντα».
Κάθε του κίνηση συγκρίνεται, κάθε ιδέα του κρίνεται με το φίλτρο του «έτσι το έκανε ο πατέρας».
Θέλει να αποδείξει ότι αξίζει, αλλά ταυτόχρονα φοβάται μήπως, αποδεικνύοντας το, σβήσει αυτό που ο προκάτοχος έχτισε. Είναι παγιδευμένος ανάμεσα στην ανάγκη να σεβαστεί και στην ανάγκη να ξεχωρίσει. Η ηγεσία του δεν ξεκινάει από το μηδέν ξεκινάει από το μείον δέκα, γιατί πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς «ο γιος του» ή «η κόρη της».
Η μεγαλύτερη πρόκληση του διαδόχου είναι να μετατρέψει τη σκιά σε φως. Να πάρει τις αξίες που κληρονόμησε – την εργατικότητα, την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση στον πελάτη – και να τις ντύσει με νέα εργαλεία, νέες αγορές, νέες γενιές εργαζομένων.
Να πει «σε ευχαριστώ» στον προκάτοχο χωρίς να πει «θα κάνω ακριβώς όπως εσύ».
Να μάθει να λέει «όχι» με αγάπη. Να φέρει τεχνολογία χωρίς να πετάξει την ανθρώπινη επαφή. Να αλλάξει το γραφείο του πατέρα χωρίς να σβήσει τις φωτογραφίες από τον τοίχο.
Η επαγγελματική συμβουλευτική μπαίνει εδώ σαν ήρεμη φωνή μέσα στην καταιγίδα. Δίνει χώρο στον προκάτοχο να θρηνήσει την απώλεια της εξουσίας του. Δίνει χώρο στον διάδοχο να θυμώσει που δεν τον εμπιστεύονται ακόμα. Δημιουργεί στιγμές όπου πατέρας και γιος, μητέρα και κόρη, κάθονται απέναντι και λένε πράγματα που ποτέ δεν τολμούσαν στο οικογενειακό τραπέζι.
«Φοβάμαι ότι θα τα καταστρέψεις όλα». «Φοβάμαι ότι δεν θα με αφήσεις ποτέ να προσπαθήσω». Και μέσα από αυτές τις εξομολογήσεις, η εξουσία σταματά να είναι όπλο και γίνεται γέφυρα.
Η ηγεσία, λοιπόν, στην οικογενειακή διαδοχή δεν είναι να κερδίσεις τη μάχη. Είναι να μην υπάρχει μάχη. Είναι ο προκάτοχος να μάθει να χειροκροτεί όταν ο διάδοχος κάνει κάτι διαφορετικό. Είναι ο διάδοχος να ζητάει τη γνώμη του προκατόχου όχι από υποχρέωση, αλλά από πραγματική ανάγκη. Είναι να μετατρέψουν την αγάπη τους σε καύσιμο αντί για φρένο.
Όταν το καταφέρουν αυτό, η επιχείρηση δεν περνάει απλώς στην επόμενη γενιά. Αναγεννιέται. Και η ηγεσία τους γίνεται παράδειγμα ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά δεν είναι τα κέρδη, αλλά η ικανότητα να αφήνεις τους άλλους να γίνουν μεγαλύτεροι από σένα.
Έτσι, η επαγγελματική υποστήριξη δεν λειτουργεί απλώς ως εργαλείο διαχείρισης συγκρούσεων αλλά ως πράξη φροντίδας προς το ίδιο το οικογενειακό σύστημα προστατεύοντάς το από το να μετατρέψει τις συναισθηματικές του κληρονομιές σε προκαταλήψεις που θα παγιδεύσουν τη συνέχεια και την ανάπτυξη του.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο προκάτοχος φροντίζει το μέλλον απελευθερώνοντας, ο διάδοχος φροντίζει την κληρονομιά καινοτομώντας. Η συμβουλευτική ομάδα ενισχύει αυτή τη δυναμική, παρέχοντας εργαλεία όπως role-playing σενάρια ή οικογενειακά συμβούλια, όπου οι ηγέτες εξασκούν την ενσυναίσθηση και την αποφασιστικότητα τους.
Έτσι, η διαδοχή μετατρέπεται σε αυτό που πρέπει να είναι: σε ευκαιρία εξέλιξης, όπου η εξουσία δεν καταπιέζει αλλά εμπνέει, διασφαλίζοντας ότι η οικογενειακή επιχείρηση παραμένει ανθεκτική σε αλλαγές αγοράς και γενεών.
Το άρθρο βασίζεται σε επιστημονική βιβλιογραφία και σύγχρονα δεδομένα από τα πεδία της οικογενειακής επιχείρησης και της συστημικής θεωρίας. Η σχετική βιβλιογραφία είναι διαθέσιμη κατόπιν αιτήματος.
Ο κ. Θεόδωρος Ν. Κρίντας είναι Founder & CEO, Koubaras Ltd, Συμβουλευτική εταιρεία που δίνει έμφαση στις λύσεις διαδοχής και την άμεση εφαρμογή τους στην καθημερινότητα των επιχειρήσεων. Η κ. Πέπη Ξηνταροπούλου είναι Business Psychology Advisor, Koubaras Ltd, Lead Psychologist, Interdisciplinary Therapy Center.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
