Ραγιάδες β' κατηγορίας υπομένουν σιωπηλά το χάος στο Δημόσιο

Υπάλληλοι του ΕΦΚΑ που δίνουν χαρτάκι προτεραιότητας λέγοντας «πάρτο, αλλά είναι απίθανο να προλάβεις: περιμένουν ήδη 26 και είμαι μόνος». Υπάλληλοι που μιλούν στους πολίτες με αναίδεια, προϊστάμενοι που φωνάζουν.

Άπειρα τοπικά γραφεία του ΕΦΚΑ, άπειρη γραφειοκρατία. Χρόνια για να βγει μια σύνταξη. Άλλος περιμένει 7 χρόνια για να λάβει το χρωστούμενο από το κράτος επίδομα κηδείας της μητέρας του.

Πολίτες που δεν μπορούν να βρουν έναν υπάλληλο να ρωτήσουν πού μπορούν να εξυπηρετηθούν: «εγώ είμαι για τους συνταξιούχους, ρωτήστε αλλού». Τηλέφωνα που δεν φιλοτιμείται κάνεις να σηκώσει, αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό, συνήθως είναι για να το κλείσει, να το κατεβάσει.

Χάος και αποδιοργάνωση, παντού. Τεράστιες ουρές στη ΔΕΗ, τεράστιες ουρές στον ΔΕΔΔΗΕ. Τεράστιες ουρές στα δικαστήρια και σε κάθε δημόσια υπηρεσία. Τι να περιγράψει κανείς στους Δήμους, τις Πολεοδομίες, το Κτηματολόγιο, τις Εφορίες... Στα δε Νοσοκομεία, εντροπία! Αταξία ολοκληρωτική, μια πλήρης αποδιοργάνωση, και ο θεός βοηθός.

Μια κακή εκδοχή του μεσαίωνα στην εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.

Και το αυτονόητο ερώτημα που σχηματίζεται είναι: Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά; Γιατί οι πολίτες δεν επαναστατούν; Γιατί δεν απαιτούν το αυτονόητο; Πως δέχονται να σπαταλούν ώρες από τη ζωή τους σε ατελείωτες ουρές σε δημόσιες υπηρεσίες; Πως δέχονται τέτοια ταπείνωση; Γιατί δεν κατεβαίνουν σε δρόμους και πλατείες; Γιατί δεν πιέζουν τα κόμματα; Πως δέχονται αυτόν τον παραλογισμό; Αυτή την αναξιοπρέπεια;

Ίσως διότι εδώ και δύο αιώνες που υπάρχει το ελληνικό κράτος, έχουμε μάθει ότι η φυσική του κατάσταση είναι το χάος, η διαφθορά, η ταλαιπωρία των πολιτών και η κατασπατάληση των δημόσιων πόρων. Έχουμε μάθει να τα θεωρούμε όλα αυτά, ως τη φυσιολογική κατάσταση.

Ραγιάδες! Και μάλιστα ραγιάδες δεύτερης κατηγορίας. Με το κεφάλι σκυμμένο χαμηλά και μοναδικό βάλσαμο το μεγαλείο του χθες: ένα μεγαλείο που δεν κατανοούμε και τόσο ξένο και άγνωστο σε μας, όσο η 4η Βιομηχανική Επανάσταση στη ζωή μας. 

Υ.Γ. Και στο χάος αυτό θα ήταν άδικο να μην ξεχωρίσουμε στους λιγοστούς υπαλλήλους με φιλότιμο που μοχθούν για να εξυπηρετούσουν τους πολίτες, αντιμέτωποι και και οι ίδιοι με τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο και παραλογισμό που υπηρετούν. Πραγματικοί ήρωες σε μια εντελώς ντροπιαστική κατάσταση.