Ο ηγέτης της Μιανμάρ Μιν Αούνγκ Χλάινγκ ανακοίνωσε την ακύρωση όλων των καταδικών σε θάνατο, την απελευθέρωση περισσότερων από 4.300 κρατουμένων και τη μείωση ποινών για πολλούς άλλους, σε μία από τις πρώτες του πρωτοβουλίες μετά την εκλογή του στην προεδρία της χώρας. Η απόφαση έρχεται πέντε χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που τον έφερε στην εξουσία.
Μεταξύ όσων επωφελούνται είναι και η πρώην ηγέτιδα της χώρας, Αούνγκ Σαν Σου Τσι, η οποία είχε καταδικαστεί σε 27 χρόνια κάθειρξη για σειρά αδικημάτων. Σύμφωνα με τον δικηγόρο της, η ποινή της μειώθηκε κατά ένα έκτο.
«Οι άνθρωποι στους οποίους έχει επιβληθεί η θανατική ποινή θα δουν την ποινή τους να μετατρέπεται σε ισόβια», ανέφερε ο 69χρονος ηγέτης σε επίσημη ανακοίνωση.
Οργανώσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επισημαίνουν ότι η στρατιωτική χούντα, μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2021, επανέφερε τις εκτελέσεις έπειτα από δεκαετίες, στοχεύοντας κυρίως αντιφρονούντες. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, περισσότεροι από 130 άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο το 2022, αν και ο ακριβής αριθμός παραμένει ασαφής λόγω του αδιαφανούς δικαστικού συστήματος και της συνεχιζόμενης εμφύλιας σύγκρουσης.
Αμνηστία για τη Βιρμανική Πρωτοχρονιά
Τα μέτρα εντάσσονται σε ευρύτερη αμνηστία με αφορμή τη Βιρμανική Πρωτοχρονιά Thingyan, μια από τις σημαντικότερες εθνικές γιορτές της χώρας, κατά την οποία παραδοσιακά ανακοινώνονται αποφυλακίσεις. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, περισσότεροι από 4.300 κρατούμενοι, μεταξύ αυτών σχεδόν 180 αλλοδαποί, πρόκειται να απελευθερωθούν, ενώ όλες οι ποινές κάτω των 40 ετών θα μειωθούν κατά ένα έκτο.
Η Ένωση Αρωγής στους Πολιτικούς Κρατούμενους αναφέρει ότι περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι έχουν φυλακιστεί για πολιτικούς λόγους από το πραξικόπημα του 2021.
Πολιτικές κινήσεις και διεθνείς αντιδράσεις
Ο Μιν Αούνγκ Χλάινγκ ορκίστηκε πρόεδρος την περασμένη εβδομάδα, ύστερα από εκλογική διαδικασία που η διεθνής κοινότητα κατήγγειλε ως προσπάθεια παράτασης της στρατιωτικής κυριαρχίας υπό πολιτικό μανδύα. Μετά την εκλογή του, προχώρησε στην αναστολή ορισμένων κατασταλτικών μέτρων της χούντας, παρουσιάζοντάς τα ως βήματα συμφιλίωσης. Ωστόσο, διεθνείς παρατηρητές τα χαρακτηρίζουν περισσότερο ως συμβολικές κινήσεις χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο.