Με αφορμή την εκδημία του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναφέρθηκε στον διαχρονικό χαρακτήρα του έργου του, τονίζοντας πως ο Τσουκαλάς «κατάφερε να μείνει πάντα νέος αναζητώντας διαρκώς νέες ερμηνευτικές προτάσεις». Επεσήμανε επίσης ότι οι αναλύσεις που είχε προτείνει ο Τσουκαλάς εδώ και πενήντα και πλέον χρόνια για την κατανόηση της ελληνικής κοινωνίας, έχουν πλέον καταστεί κοινής αποδοχής.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξέφρασε τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, τονίζοντας τη μακρόχρονη προσωπική και επαγγελματική τους σχέση στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Αναφέρθηκε στον κοινό τους χώρο εργασίας και στη σύνδεσή τους μέσω του Δημήτρη Τσάτσου, παιδικού φίλου του Τσουκαλά και δασκάλου του Βενιζέλου.
Σε προσωπικό τόνο, ο Βενιζέλος αποχαιρέτησε «το φωτεινό μυαλό του, τη χάρη του λόγου του, το μοναδικό του ύφος» και στάθηκε στην ευγένεια και τη συστολή που χαρακτήριζαν τον Τσουκαλά, καθώς και στην ικανότητά του να αναθεωρεί απόψεις. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στη Φωτεινή, η οποία, όπως ανέφερε, καλείται πλέον να διαφυλάξει μια σημαντική παρακαταθήκη.