Ξεκινά η απομάκρυνση του παλαιού και άχρηστου σιδηροδρομικού υλικού που για χρόνια είχε εγκαταλειφθεί στις ράγες της δυτικής Θεσσαλονίκης, επιβαρύνοντας το περιβάλλον και την καθημερινότητα των κατοίκων στις γύρω περιοχές.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος με το λεγόμενο «νεκροταφείο βαγονιών» προκηρύχθηκε ανοιχτός πλειοδοτικός διαγωνισμός για την «Εκποίηση συνολικά 1.231 μονάδων παλαιού και άχρηστου σιδηροδρομικού τροχαίου υλικού».
Το υλικό αυτό περιλαμβάνει 696 μονάδες του Ελληνικού Δημοσίου, που διαχειρίζεται η Σιδηρόδρομοι Ελλάδος Μ.Α.Ε., και 535 μονάδες ιδιοκτησίας της ίδιας εταιρείας, κατανεμημένες στις περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας, Κεντρικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης και στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Ο δήμος Δέλτα, στα όρια του οποίου βρίσκονται δεκάδες παρατημένα βαγόνια, χαιρετίζει την εξέλιξη, υπογραμμίζοντας πως «η απομάκρυνση του παλαιού και ανενεργού τροχαίου υλικού από τη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για την ευρύτερη περιοχή μας».
Σε σχετικό δελτίο Τύπου, ο δήμος αναφέρει ότι «ως δήμος Δέλτα χαιρετίζουμε κάθε πρωτοβουλία που συμβάλλει στην αναβάθμιση της ασφάλειας, της λειτουργικότητας και της ποιότητας ζωής των κατοίκων της δυτικής Θεσσαλονίκης».
Όπως σημειώνεται, «έγινε το πρώτο βήμα για την αποσυμφόρηση των χώρων αυτών, που μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για έναν συνολικότερο σχεδιασμό αξιοποίησης και αναβάθμισης της περιοχής, με σεβασμό στο περιβάλλον και τον άνθρωπο».
Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι για την επίλυση του ζητήματος απαιτήθηκε η συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων, ενώ καθοριστική υπήρξε η συμβολή του Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, Βαρνάβα, ο οποίος κατάγεται από τα Διαβατά και γνωρίζει εκ των έσω το πρόβλημα.
Η δυτική Θεσσαλονίκη φιλοξενεί εκατοντάδες βαγόνια που εδώ και δεκαετίες παραμένουν εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες, εγκαταλελειμμένα στις σιδηροδρομικές ράγες των Λαχανόκηπων, στη Διαλογή, στη Νέα Ιωνία, στην Αγχίαλο και στη Γέφυρα.
Πολλά από αυτά έχουν λεηλατηθεί ή χρησιμοποιηθεί ως καταφύγια από αστέγους και περιθωριακά άτομα, ενώ τα περισσότερα έχουν σκουριάσει με το πέρασμα του χρόνου και πλέον προορίζονται για ανακύκλωση ως σκραπ.